Certyfikat

kliknij po więcej informacji

Otrzymaliśmy tytuł
"Bezpieczna Szkoła"

Projekt edukacyjny
LIBRUS

Strona logowania do dziennika

Informacje
certyfikat Ja Czytam

Sukcesy szkoły
Adres szkoły
Społeczna Szkoła Podstawowa Integracyjna
nr 100 STO
ul. Bogusławskiego 6a
tel.0226696225; 504257199
Dyrektor: ttatkowski@o2.pl
Sekretariat: sekretariatgim14sto@op.pl

konto bankowe:
BANK PKO:
39102010260000190202234086
Przekaż na 1% podatku
Konkurs

Najlepsza szkolna witryna
internetowa w konkursie
Interkl@sy







PostHeaderIcon Program Nauczania Wartości

Realizacja planu pracy w roku 2012/2013

Szacunek.

I. Warsztaty nt. szacunku w klasach pierwszych - wrzesień
 Warsztaty odbyły się na wyjeździe integracyjnym, tak jak zostało to zaplanowane. Obydwie klasy pracowały w grupie przez ok. 2,5 godziny lekcyjnej. Przed wyjazdem rozdano uczniom teksty do przeczytania, dla kl.1a Aniki Thor ”Prawda czy wyzwanie” i dla kl.1b Harpera Lee „Zabić drozda.”

 Warsztaty rozpoczęliśmy od sformułowania pytań do tekstu. W związku z tym zostały określone interesujące nas problemy. Przegłosowaliśmy wybór pytania, które stało się tematem dyskusji. W klasie 1a było to pytanie o granice intymności, a w klasie 1b pytanie o stereotypy, które kreują pogardę dla drugiego człowieka. W wyniku twórczej dyskusji doszliśmy do następujących wniosków:
1.klasa 1a:
  -każdy z nas określa granice intymności, które inni powinni szanować
  -szacunku nie zdobywa się poprzez rezygnowanie z siebie i dostosowywanie się do innych
  -nie zwracając uwagi na krzywdę innych, tracisz szacunek dla siebie
  -myśl kim naprawdę jesteś a zrozumiesz innych ludzi
  -przepraszaj od razu, bo może być za późno, ale lepiej późno niż wcale

W konsekwencji powstała następująca maksyma :
 Szacunek to myślenie o innych życzliwie, myślenie o sobie życzliwie a także zakładanie, że inni nie muszą odbierać życia tak jak ja. Dajemy prawo do innego stylu życia, o ile nie wiąże się z krzywdą istot żywych. Dbajmy o siebie w taki sposób, że wyrażamy w swoim działaniu prawdę a nie podporządkowujemy się naciskom.
2.klasa 1b
  -patrz na człowieka i nie utrwalaj bezmyślnie stereotypów
  -niech to, że z kimś się przyjaźnisz czy nie, będzie twoim wyborem a nie wynikiem stereotypu
  -bieda jest różnego rodzaju i nie możemy oceniać po pozorach (nie tylko brak pieniędzy jest biedą)
  -ludzie z różnych powodów znajdują się w trudnych sytuacjach życiowych
  -ludzie źle traktowani, nie szanowani, mają poczucie, że są gorsi a co za tym idzie stają się mało przyjaźni a nawet wrodzy
  -przedmiotowe traktowanie człowieka powoduje w nas samych spustoszenie i to, że nas też można za to nie szanować

Sentencja końcowa nt. szacunku:
Szacunek należy się każdemu, szanujmy siebie samych. Szacunek to brak przedmiotowego traktowania kogokolwiek (również chodzi o stosunek do przyrody). Kierujmy się dobrem ludzi a nie stereotypami.

Przyjaźń, miłość.

II. Teatr ATENEUM, sztuka „Kolacja dla głupca” Francisa Vebera, w reżyserii
Wojciecha Adamczyka – październik.

 Sztukę obejrzały klasy drugie i trzecie. W tych klasach została przeprowadzona dyskusja na temat sztuki pod kątem omawianych wartości. Uczniowie wymyślili nowe tytuły dla sztuki, tak, aby oddały one istotę naszych dyskusji. Oto one:
  1.Kto był naprawdę głupcem?
  2.Prawdziwych uczuć brak?
  3.Co naprawdę znaczy być głupim?
  4.Bać się siebie – bać się przyjaźni i miłości.
  5.Z kogo śmieje się Pierre Brochant?

Wnioski z dyskusji:
 Przedmiotowe traktowanie innych ludzi powoduje, że miłość i przyjaźń jest tylko pozorem ( patrz przykład stosunków głównego bohatera z żoną i byłym przyjacielem). Prawdziwa miłość i przyjaźń powoduje, że lepiej rozumiemy innych. Wyklucza to jednocześnie złe traktowanie innych.
III. Teatr ”KWADRAT”, sztuka Marcina Szczygielskiego „Berek, czyli upiór w moherze” reż. Wojciech Rozhin – październik.
Sztukę obejrzały wszystkie klasy. W klasach została przeprowadzona dyskusja na temat sztuki pod kątem omawianych wartości. W wyniku dyskusji uczniowie stworzyli listę problemów, tematów jakie ona porusza. Oto one:
  1.Homofobia.
  2.Brak miłości – jako powód złych zachowań.
  3.Stereotyp - mechanizm wzmacniający podziały wśród ludzi.
  4.Dewocja – czy ma związek z prawdziwą wiarą?
  6. Czy nieszczęście można traktować jak naukę życia, moment zastanowienia nad tym co robimy w życiu?
  5. Co warunkuje prawdziwą przyjaźń?
  6.Dlaczego, mimo tego, że sądzimy, że kochamy kogoś, nie tworzymy z nim dobrego związku? – przykład matki i córki ze spektaklu.
  7.Czy wychowanie determinuje całe nasze życie? Czy w imię miłości możemy zniszczyć nasze własne dziecko?
  8.Czy być przyjaźnie nastawionym do świata to tylko wyświechtany zwrot?

Wnioski:
 Wszyscy pragniemy przyjaźni i miłości (pomijamy tu ludzi chorych), ale często w wyniku złych nawyków (dzieciństwo, wychowanie, trudne warunki życiowe) i bezmyślnego powielania ich, zachowujemy się jakbyśmy wcale tego nie chcieli (przykład Małgosi). Z powodu złego traktowania siebie (nieprzyznawanie się do uczuć, do tego, że nam źle, udawania kogoś innego), niszczymy życie swoje i innych (przykład pani Anny, Małgosi, ale i Pawła, który bał się przyznać, że szuka miłości, aby nie narazić się na porażkę). Stereotypy i udawanie za wszelką cenę, że jesteśmy „do przodu”, tworzy nasze życie płytkim i pozornym. Pozornie porażka jest nieszczęściem, może być jednak doskonałą okazją do zmian na lepsze – zależy to od nas.

IV. Teatr Współczesny, sztuka „Hamlet” W. Shakespeare, reż. Maciej Englert – listopad.
Sztukę obejrzały wszystkie klasy. Jak pojmował miłość synowską młody książę Hamlet? – oto problem , który interesował nas najbardziej ze względu na program wartości.

V. Projekcja i praca z filmem „Lęk wysokości” Bartosza Konopki – listopad.  Uczniowie wszystkich klas obejrzeli film „Lęk wysokości”. Problem miłości został tutaj ujęty w kontekście relacji rodzice – dzieci i opieki jaką pełnią wobec siebie. Po projekcji odbyła się dyskusja, która została zainicjowana pytaniem: Opieka nad rodzicami to naturalna powinność czy smutna konieczność? W trakcie dyskusji zebraliśmy argumenty na jedną i drugą okoliczność, przy czym ustaliliśmy też powody dla, których można rozumieć to bardziej w jeden lub w drugi sposób. Czym wobec tego kierować się w postępowaniu wobec starszych już rodziców, aby zachować się najlepiej jak można, ochronić ważne, dobre wspomnienia ze wspólnego życia, oddać im miłość, której zaznaliśmy? Jak postąpić w sytuacji kiedy to wspólne życie było pełne trudów (jak w przypadku głównego bohatera) – czasem zawinionych, czasem nie?
 Dla pełniejszego spojrzenia na zagadnienie został przywołany artykuł „Bunt? A co to takiego? Marii Kruczkowskiej z Wysokich Obcasów nr 47/2012. Ukazuje on system społeczny w Chinach i Korei płd., który opiekę nad rodzicami traktuje na równi z opieką nad dziećmi. W tamtych społeczeństwach istnieje niebywały (jak dla Europy) szacunek dla starszych osób.
Oto końcowe myśli, porady dla nas wszystkich:
  1.Nie traktujmy nigdy starych ludzi z lekceważeniem, tylko dlatego że mają pewne ograniczenia związane z wiekiem (funkcjonują inaczej), traktujmy ich zawsze poważnie.
  2.Stawiajmy wymagania (możliwe), mimo wieku i ograniczeń.
  3. Zwracajmy uwagę na relacje w rodzinie, dbajmy o to, aby pokazać młodym, że starsi są potrzebni, że wnoszą coś do rodziny.
  4.Myślmy, kiedy wychowujemy dzieci, nad swoją starością
  5.Kiedy nie da się pokonać narosłych barier w relacjach z rodzicami, starajmy się spełnić obowiązek opiekowania się w sposób możliwy do przyjęcia dla obu stron.
  6.Przywołujmy dobre wspomnienia, kultywujmy to co było dobre w rodzinie.
  7.Opieka nad rodzicami w starszym wieku, jest również wynikiem ugruntowanych zwyczajów kulturowych. Nasze postępowanie jest oceniane również, a może nawet przede wszystkim z tego tytułu.

Program wartości